Niki-eenzaamheid-ervaring-verhaal-790x475.jpg

Ik kwam alleen te staan met mijn dochtertje

Niki (40)

Toen ik 32 was werd mijn partner onwel tijdens het autorijden en overleed. Ik kwam alleen te staan met ons dochtertje van zeven maanden. In het begin stond iedereen voor me klaar, maar dat hield na enige tijd op. Toen begon ik me enorm eenzaam te voelen.

Afbrokkelend sociaal netwerk

Niet alleen was degene weggevallen met wie ik een hechte relatie had en alles deelde, ook mijn sociale netwerk brokkelde af. De contacten die mijn partner en ik hadden, waren vooral stellen. Bij hen merkte ik na een tijdje dat ik aansluiting miste. Deels omdat ik alleen was en deels door de heftige gebeurtenissen in mijn leven. Het ging alleen nog maar over het overlijden van Erik. Ik vroeg me af waarom het ineens niet meer prettig was als ik alleen langskwam.

Alleen thuis op de bank

Ook bleven vrienden weg omdat zij bevriend waren met mijn partner of omdat ze niet met de situatie konden omgaan. Mensen die ik voorheen twee keer per week zag, kwamen na vier maanden weer een keer langs. Vrienden die ik hiermee confronteerde schrokken daarvan, want zij waren zich hier niet bewust van. Maar vervolgens veranderde er niets, dus toen haakte ik op een gegeven moment zelf ook af. Terwijl mijn dochtertje Roos lag te slapen, zat ik steeds vaker alleen op de bank.

“Eenzaamheid is te overwinnen door je bijvoorbeeld te omringen met gelijkgestemden die je situatie begrijpen”

Steun

Mijn zus en vooral mijn moeder hebben veel voor mij gedaan. Mijn moeder woont ook in Zwolle en hielp me vaak met Roos. Ook had ik nog contact met de familie van mijn partner. Na zijn overlijden hebben we met elkaar intensieve jaren meegemaakt door andere ziektes en sterfgevallen in de familie. Ik had ook wel contacten uit onverwachte hoek, met name collega’s. Mijn eigen vrienden, die ik ken uit mijn studententijd, wonen ver weg en zag ik amper.

Gebrek aan aansluiting

Maar op een gegeven moment wilde ik ook niet elke keer dezelfde mensen vragen om te helpen en ging ik dingen afzeggen, wat niet helpt tegen gevoelens van eenzaamheid. Ik had dus wel mensen bij wie ik terechtkon, maar mijn eenzaamheid werd vooral veroorzaakt door een gebrek aan aansluiting bij mensen die in dezelfde situatie zaten en het onbegrip van veel mensen in mijn omgeving.

Heimwee naar de toekomst

In het eerste jaar na het ongeluk heb ik meer wijn gedronken dan in mijn hele studententijd. Naast de rouw om Erik voelde ik me somber, alleen en onbegrepen. Wat mij heel erg bijgebleven is, is de heimwee naar de toekomst. Ik had een jong en gelukkig gezin, we hadden net een huis gekocht en ineens ligt dat aan diggelen. Ik moest mijn plannen volledig bijstellen en vroeg me af wie ik was en wat ik hier deed.

Veel online

Schrijven hielp bij mijn verwerking. Na het overlijden begon ik mailtjes te sturen naar bekenden om mijn verhaal te kunnen doen. Omdat die mensen daar niet echt iets mee konden begon ik een blog over hoe het mij verging als jonge weduwe en alleenstaande moeder. Ik had dagelijks zeventig unieke bezoekers en in het begin wel veertig à vijftig nieuwe vriendschapsverzoeken op Hyves.

Niet de oplossing

Maar toen ik een van die nieuwe Hyvesvrienden op straat tegenkwam, durfde hij me niet eens te groeten en fietste hard door. Social media bieden de mogelijkheid bij iemand te gluren zonder dat de ander dat weet en om berichten achter te laten zonder direct te communiceren. Maar als het op direct contact aankomt, blijkt dat voor sommigen toch te confronterend. Want wat zeg je tegen de vrouw die net weduwe is? Ook gingen mijn blog en de werkelijkheid door elkaar heen lopen. Als ik een nieuw bericht plaatste, dachten naasten dat ik me op dat moment ook echt zo voelde, terwijl ik hier vaak al langere tijd over na had gedacht. Dus hoewel de digitale wereld een goede uitlaatklep was, zorgde het voor verwarring en voelde het onecht. Daar lag dus niet de oplossing van mijn eenzaamheid.

Eetclub

Na ongeveer een jaar barstte ik tijdens het avondeten in huilen uit en nam ik me voor mijn situatie te veranderen. Ik wilde weer eens wat anders aan tafel dan een gesprek in babytaal en gepureerde doperwten. Toen ben ik op zoek gegaan naar gelijkgestemde, vrijgezelle mensen in mijn omgeving, zoals mijn achterbuurman en een collega. Hen nodigde ik uit voor een eetclub. Geen culinaire hoogstandjes, gewoon een eenpansmaaltijd op tafel en volwassen gesprekken. Het deed me goed om niet alleen maar met mezelf bezig te zijn en mijn leven weer in eigen hand te nemen. Langzaam krabbelde ik op.

Leven op de rit

Drie jaar na het verlies van mijn partner had ik mijn leven weer op de rit. Na het oprichten van de eetclub ging ik weer mensen opzoeken. Ik kwam weer in contact met een kennis die vroeger bij mij in de straat woonde en zij heeft mij min of meer op sleeptouw genomen: naar de sauna, een avondje uit. En daardoor kreeg ik zelf ook weer zin om andere dingen te gaan bedenken. Zo vroeg ik bijvoorbeeld soms via Facebook of iemand iets leuks wilde doen, zoals naar de film.

Werk

Het eerste jaar na het overlijden van mijn man heb ik grotendeels thuisgezeten. Ik was ineens mijn eigen doelgroep geworden; ik leidde als sociaal werker een buurt- ontmoetingsploeg waar voornamelijk oudere vrouwen kwamen. Opeens was ik ook weduwe, net als zij. Het kostte mij heel veel energie om de balans te vinden tussen mijn persoonlijke verhaal en professionaliteit. Daardoor heeft het wel even geduurd voordat ik weer kon werken. Na een jaar ben ik begonnen met re-integreren in mijn oude team. Dit was in de tijd dat ik weer op begon te krabbelen en het hielp tegen mijn gevoelens van eenzaamheid om onder volwassenen te zijn.

Daten

Via internet leerde ik mijn huidige verloofde kennen. Dat ik weer ben gaan daten, kwam met name door mijn dochter. Ongeveer tweeënhalf jaar na het overlijden van mijn man, de cavia was net doodgegaan, zei ze: “Kuifje is dood hè mam. Papa is ook dood hè? Ik wil een gewone papa die hier is en dat moet jij voor mij doen.” En toen dacht ik: waarom ook niet? Eerst zat ik gierend van het lachen achter de computer, maar uiteindelijk ben ik toch af gaan spreken. Het was wel spannend om het datingcircuit weer in te gaan. Het heeft uiteindelijk ook drie jaar geduurd voordat ik er klaar voor was. Ook wel door het besef dat mensen zo weer kunnen verdwijnen uit je leven. En ik heb natuurlijk een dochter die ik daarin absoluut leidend laat zijn.

Een nieuwe toekomst

Nu, acht jaar later, ben ik verloofd en heeft Roos er een halfzusje en stiefzus bij. Ik heb weer een sociaal leven, maar het is een gevecht geweest. Ik denk dat de meeste mensen om mij heen niet weten hoe eenzaam ik me soms gevoeld heb. Die eenzaamheid werd vooral veroorzaakt doordat ik aansluiting miste bij de mensen in mijn omgeving, door onbegrip.

Eenzaamheid overwinnen

Het zou goed zijn als eenzaamheid bespreekbaar wordt. Mensen weten niet dat eenzaamheid veel dichter bij is dan zij denken en dat zij er zomaar zelf mee te maken kunnen krijgen. Ik was me destijds zelf niet eens bewust van het feit dat ik zo eenzaam was, dat drong achteraf pas tot me door.


Het is belangrijk dat mensen beseffen dat eenzaamheid te overwinnen is door je bijvoorbeeld te omringen met gelijkgestemden die je situatie begrijpen. Inmiddels is er de stichting De Jonge Weduwe die bijvoorbeeld besloten groepen aanbiedt op Facebook zodat weduwen uit dezelfde regio met elkaar in contact kunnen komen en elkaar kunnen steunen. Helaas was dit er nog niet toen ik het nodig had maar ik vind het geweldig dat het er nu is.